Oi mii mylyi zaboliv [1]

Oi mii mylyi zaboliv,
Kyselechku zahotiv.
Oi i rano-ranesenko,
Kyselechku zahotiv.
A yak ya to, moloda,
Nelinyvaya bula,
Oi yak pishla po selu
Dobuvaty kyselju.
Ne dobula kyselju,
Ta kupyla ovsa.

Pryspiv:
– Cyt, mylyi, ne vmyrai,
Kyselechku dozydai!
Ne vmyrai, ne vmyrai,
Ty nadoza moya!
Dozydai, dozydai,
Radost doroha moya!

I zabrala oves
U zapasku uves.*

Ta prynesla toi oves
Ta dodomu uves.

Oi posypala oves
Na holodnii pechi.

Oh i soh toi oves
Ruskyi misyac uves.

I zabrala toi oves
U zapasku uves.

Ta pishla po selu
Dobuvaty zorniv.

Ne dobula kam’yanyh,
Ta i dobula lub’yanyh.

Izmolola toi oves
Na muchycyu uves.

Uchynyla kysil
Na shistnadcyat nedil.

Uchynyla kysil
U bezodnii dizi.

Uze kysil kysne,
Z myloho duh tysne.

Oi yak ishla po selu
Dobuvaty syta.

Ne dobula syta,
Ta dobula borony.

Procidyla vranci
Na chotyry palci.

Prystavyla do pechi,
Uze mylyi bez rechi.

Pryspiv

A vze kysil klekotyt,
Z myloho duh vyhodyt.

Pryspiv

Poky kysil izkypiv,
Uze mylyi odubiv.

Yakby doma bula,
To ya b vmerty ne dala.

Ya kazala zranku:
– Bery, mylyi, dranku.

Tebe chort ze naper,
Ta i u dobri – umer.

Yakby bula upala,
To b ya i tuyu znyala.